Mijn volgende boek gaat over De Dood. Net als mij vorige boek Slim genoeg om gek te zijn (over autisme), wordt het een stripboek met korte filosofische essays. Want sommigen dingen vertellen goed in taal, andere dingen kun je beter laten zien. En wat een woord: dood. Zo mooi met al die rondjes en het zegt ook zo lekker. Dood, dood, dooohoood.
Het boek gaat over dood gaan, dood zijn en dood willen. En ik denk dat er wel katten in voorkomen.
Als ik later oud ben
Onlangs hadden we een gesprek met een financieel mannetje. Hij had alles voor ons op een rijtje gezet, want dat laten grote mensen soms doen. (Hoezo ben ik ineens een groot mens?) Hij begon over later. Als ik oud ben. Ik begreep echt niet waar hij het over had. Als mijn hele leven ben ik verbaasd dat ik ineens zou oud ben als ik ben, ik verwachtte nooit de 12, 15, 18, 30, 50, etc. te halen. Niet omdat ik somber ben, maar het is gewoon mijn idee over mezelf.
Wit geitje
Ik hou mijn hele leven al van de dood. De bestemming van onze reis. Zinloos als ons leven, maar ook interessant, net als ons leven. Ik denk ook altijd al veel na over de dood. Toen ik klein was dacht ik dat de dood een klein wit geitje was, dat je op een gegeven moment kwam halen. Hallo!
Hoe ga je dood?
Ik was benieuwd hoe je dood kon gaan. Oud zijn was natuurlijk een manier. Oorlog, ziektes. Maar zelf doen kon ook. Ik had daar geen behoefte aan maar bewaarde het stukje giftig plastic toch. Voor de zekerheid. Want de zelfgekozen dood vond ik als kind al logisch.
Hoe ben je dan dood?
Dood zijn vind ik ook interessant. Lees Stiff: The Curious Lives of Human Cadavers van Mary Roach! Als kind dacht ik dat je gewoon dood viel. En dat dat er bij iedereen hetzelfde uitzag. En als je dood bent ga je rotten in de grond. Dat zag ik wel voor me.
Waar blijf je dan als dode?
Maar wat gebeurt er verder? Ik ben niet gelovig dus zie geen hemel voor me. Maar een geest? Zou wel leuk zijn. Alhoewel ik helemaal niet wil blijven. En ook geen dode mensen hoef te spreken. Oh en weer een boek van Mary Roach: Six feet over, science tackles the afterlife.
Waarom mag je niet dood?
Nadenken over de dood vind ik interessant en troostrijk, maar ik merk dat dat in het openbaar niet zo geaccepteerd is. Ik ben niet bang voor de dood, dood zijn lijkt me best fijn. En dood willen vind ik heel normaal en legitiem. Ik vind eerder de plicht tot leven problematisch. Daar zouden we het best wat meer over mogen hebben.
Goed, eerste ideeën, grote lijnen. Een boek maken duurt ongeveer een jaar, ik neem je via dit soort blogs mee. En heb je iets te zeggen, ken je een mooi boek, een fijne bron, een leuk persoon of een lekkere filosoof: dood@astridpoot.nl (Wat een cool mailadres.) Wordt vervolgd.
Thomas Carlyle: ‘So this is death, well.’